In Nederland wonen en verblijven grote groepen kinderen die ervaringen hebben opgedaan die hun verdere leven zullen vormen en blijven achtervolgen.

Gevolgen van o.a. scheidende ouders, huiselijk geweld, misbruik en overlijden van dierbaren, die bij  volwassenen op rationele wijze een plaats krijgen, zullen kinderen bijblijven.  Deze gebeurtenissen zullen keer op keer herbeleefd worden en vaak in dromen verwerkt worden.

In Nederland is er een grote groep mensen bij gekomen. Vluchtelingen, als ze mogen blijven statushouders genoemd, moeten een plaatsje in onze maatschappij zien te vinden, om hun leven weer op te kunnen pakken.
In deze groep bevinden zich ook veel kinderen. Onderzoeken hebben inmiddels uitgewezen, dat 1 op de 5 kinderen hoog sensitief is. Sowieso staat het brein van een kind wagenwijd open. Dit word gevuld met informatie. Naast de gewenste informatie die opgedaan wordt door opvoeding en scholing, staan vreselijke gebeurtenissen gegrift in hun bolletje. Oorlogstrauma’s.

Mijn ervaring is dat kinderen onderling een universele taal hebben. Ondanks dat ze niet dezelfde taal spreken, kunnen ze onderling wel met elkaar communiceren. Daar kunnen volwassen nog veel van leren, maar dat terzijde.

Zo ook hoog sensitieve kinderen. Die gebruiken hiervoor het stukje extra dat ze hebben meegekregen van moeder natuur.

Kinderen die in Nederland geboren zijn kunnen daarmee leeftijdgenoten uit oorlogsgebieden verder helpen door middel van spel, tekenen etc. Uiteraard is daarnaast ook de professionele begeleiding van coach/therapeut belangrijk.

Onlangs mocht ik een bezoek brengen aan het Trauma Centrum Nederland in Kranenburg (Gemeente Vorden). Met behulp van een intensieve behandeling, acht dagen intern, worden traumaslachtoffers (en hun omgeving) begeleid en wordt er een nieuwe basis gelegd voor de toekomst.

                            

In korte tijd wordt in een veilige omgeving tot de kern van het trauma doorgedrongen, en een fundering gelegd voor het verdere leven en dit zonder wachtlijsten.

Naast de kinderen die elkaar versterken, denk ik dat ook hoog sensitieve volwassenen, op basis van hun ervaringen, hier een steentje aan kunnen bijdragen.

Ik hoop daar op termijn mijn bijdrage aan te kunnen leveren. Gesprekken zijn inmiddels gaande.

Afgelopen week was er de jaarlijkse uitzending van het programma Jij & Ik, waar War Child nog eens duidelijk maakt hoe groot de groep slachtoffers is.

Hun motto zal me altijd bij blijven:

“Help War Child de oorlog uit een kind te halen”

Share This